همهی ما خاطرهی تلخ سال گذشته را خاطرمان هست. وقتی صبح جمعه از خواب بیدار شدیم و با حجم زیادی از نبودنها مواجه شدیم، جنگ شده بود و ما آدمهای موثر زیادی را از دست داده بودیمِ از فرماندهان ارشد میدان نبرد تا مردم معمولی و بیگناه این سرزمین.
شنبه هم قرار بود «مهمونی ده کیلومتری» برگزار شود، حالا همه به این فکر میکردند این همه برای روز جشن ولایت مولا برنامه ریزی کردیم حالا که جنگ شده چه میشود؟
شنبه آمد؛ مهمانی برگزار شد و همهی ایران یک حیدر کرار شده بودند، برکت عشق به مولا و محب امیرالمومنین بودن نگذاشت ذرهای از شور و شعور نسبت به مولا کم شود و خیابانها اتفاقا پر ازدخامتر از سالهای گذشته بود.
امسال اما دقیقا وسط معرکه جنگیم، با اراده و عشقی بیشتر قرار است کنار هم جمعشویم و این روز بزرگ را جشن بگیریم.
راستش ما به تأسی از مولا از جنگ ۱۲ روزه تا نبرد رمضان گل کاشتیم.